commanderen
Appearance
From Wiktionary, the free dictionary
Dutch
[edit ]Etymology
[edit ]Borrowed from French commander .
Pronunciation
[edit ]Verb
[edit ]commanderen
- (transitive ) to command, order
Conjugation
[edit ]| Conjugation of commanderen (weak) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | commanderen | |||
| past singular | commandeerde | |||
| past participle | gecommandeerd | |||
| infinitive | commanderen | |||
| gerund | commanderen n | |||
| present tense | past tense | |||
| 1st person singular | commandeer | commandeerde | ||
| 2nd person sing. (jij ) | commandeert , commandeer 2 | commandeerde | ||
| 2nd person sing. (u ) | commandeert | commandeerde | ||
| 2nd person sing. (gij ) | commandeert | commandeerde | ||
| 3rd person singular | commandeert | commandeerde | ||
| plural | commanderen | commandeerden | ||
| subjunctive sing. 1 | commandere | commandeerde | ||
| subjunctive plur. 1 | commanderen | commandeerden | ||
| imperative sing. | commandeer | |||
| imperative plur. 1 | commandeert | |||
| participles | commanderend | gecommandeerd | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||
Related terms
[edit ]References
[edit ]- van der Sijs, Nicoline, editor (2010), "commanderen", in Etymologiebank, Meertens Institute