insubordination
Also found in: Thesaurus, Wikipedia.
in·sub·or·di·nate
(ĭn′sə-bôr′dn-ĭt)adj.
Not submissive to authority: has a history of insubordinate behavior.
in′sub·or′di·nate n.
in′sub·or′di·nate·ly adv.
in′sub·or′di·na′tion n.
Synonyms: insubordinate, rebellious, mutinous, factious, seditious
These adjectives mean engaged in or promoting the defiance of established authority. Insubordinate implies failure or refusal to submit to the authority of a superior: was fired for being insubordinate.
Rebellious implies open defiance of authority or resistance to control: rebellious students demonstrating on campus.
Mutinous pertains to revolt against constituted authority, especially that of a naval or military command: mutinous sailors defying the captain.
Factious implies unruly dissension within a group or organization: "The army has been embroiled in a standoff battle against a [hornets'] nest of factious groups" (Time).
Seditious applies mainly to the treasonous stirring up of resistance against a government: rebels distributing seditious pamphlets.
These adjectives mean engaged in or promoting the defiance of established authority. Insubordinate implies failure or refusal to submit to the authority of a superior: was fired for being insubordinate.
Rebellious implies open defiance of authority or resistance to control: rebellious students demonstrating on campus.
Mutinous pertains to revolt against constituted authority, especially that of a naval or military command: mutinous sailors defying the captain.
Factious implies unruly dissension within a group or organization: "The army has been embroiled in a standoff battle against a [hornets'] nest of factious groups" (Time).
Seditious applies mainly to the treasonous stirring up of resistance against a government: rebels distributing seditious pamphlets.
American Heritage® Dictionary of the English Language, Fifth Edition. Copyright © 2016 by Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company. Published by Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company. All rights reserved.
in•sub•or•di•na•tion
(ˌɪn səˌbɔr dnˈeɪ ʃən)n.
disobedience to authority.
[1785–95]
Random House Kernerman Webster's College Dictionary, © 2010 K Dictionaries Ltd. Copyright 2005, 1997, 1991 by Random House, Inc. All rights reserved.
ThesaurusAntonymsRelated WordsSynonymsLegend:
Switch to new thesaurus
Noun 1. insubordination - defiance of authority
defiance, rebelliousness - intentionally contemptuous behavior or attitude
subordination - the quality of obedient submissiveness
2. insubordination - an insubordinate act
resistance - group action in opposition to those in power
contumacy - obstinate rebelliousness and insubordination; resistance to authority
disobedience, noncompliance - the failure to obey
Based on WordNet 3.0, Farlex clipart collection. © 2003-2012 Princeton University, Farlex Inc.
insubordination
noun disobedience, rebellion, defiance, revolt, mutiny, insurrection, indiscipline, sedition, recalcitrance, ungovernability, riotousness, mutinousness The two men were fired for insubordination.
submission, compliance, obedience, discipline, deference, subordination, acquiescence, docility
submission, compliance, obedience, discipline, deference, subordination, acquiescence, docility
Collins Thesaurus of the English Language – Complete and Unabridged 2nd Edition. 2002 © HarperCollins Publishers 1995, 2002
insubordination
nounThe condition or practice of not obeying:
The American Heritage® Roget's Thesaurus. Copyright © 2013, 2014 by Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company. Published by Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company. All rights reserved.
Translations
عِصْيان، تَمَرُّد، عَدَم خُضوع
nekázeň
ulydighed
fegyelemsértés
óhlÿîni
asilikisyankârlıkitaatsizlik
Collins Spanish Dictionary - Complete and Unabridged 8th Edition 2005 © William Collins Sons & Co. Ltd. 1971, 1988 © HarperCollins Publishers 1992, 1993, 1996, 1997, 2000, 2003, 2005
Collins English/French Electronic Resource. © HarperCollins Publishers 2005
insubordination
Collins German Dictionary – Complete and Unabridged 7th Edition 2005. © William Collins Sons & Co. Ltd. 1980 © HarperCollins Publishers 1991, 1997, 1999, 2004, 2005, 2007
Collins Italian Dictionary 1st Edition © HarperCollins Publishers 1995
insubordinate
(insəˈboːdənət) adjective (of a person or his behaviour) disobedient or rebellious. an insubordinate employee. ongehoorsaam عاصٍ، مُتَمَرِّد непокорен insubordinado neukázněný widersetzlich ulydig απείθαρχος insubordinado, indisciplinado sõnakuulmatu نافرمان؛ سرکش tottelematon indiscipliné מרדן अवज्ञाकारी nepokoran engedetlen tidak patuh óhlÿðinn insubordinato 反抗的な 복종하지 않는 nepaklusnus nepakļāvīgs; nepaklausīgs tidak patuh ongehoorzaam ulydig, oppsetsig buntowniczy په خپل سر، ناتابع، نافرمانه، سركښ insubordinado indisciplinat неподчиняющийся neposlušný, nepoddajný nepokoren nepokoran olydig, uppstudsig กระด้างกระเดื่อง itaatsiz, asi, isyankâr 不服從的,違抗的 неслухняний, непокірний نا فرمان không vâng lời 不服从的,反抗的
ˈinsuˌbordiˈnation (-boː-) noun ongehoorsaamheid عِصْيان، تَمَرُّد، عَدَم خُضوع непокорство insubordinação nekázeň die Widersätzlichkeit ulydighed απειθαρχία insubordinación vastuhakk سرکشی tottelemattomuus insubordination מרדן अनादर, अवज्ञा nepokornost fegyelemsértés ketidakpatuhan óhlÿðni insubordinazione 反抗 불복종 nepaklusnumas nepakļāvība; nepaklausība ketidakpatuhan ongehoorzaamheid ulydighet, oppsetsighet nieposłuszeństwo په خپل سروالى، غاړه غړونه insubordinação indisciplină; insubordonare неподчинение neposlušnosť nepokornost nepokornost insubordination, uppstudsighet ความกระด้างกระเดื่อง itaatsizlik, asilik, isyankârlık 違抗 неслухняність, непокірність حکم عدولی sự không vâng lời 反抗
Kernerman English Multilingual Dictionary © 2006-2013 K Dictionaries Ltd.